Gün BittiŞiir
Gün bitti. Akşamlar oluyor dışarda
Topladı altın saçlarını güneş annemiz
Göz pınarlarımızın incelen sularından
Bir çocuk başı gibi düşüyor uykulara dünya
Memesi alınmış birer bebeğiz şimdi hepimiz
İnen karanlığın iğneli beşiğinde
Ve yıldızlar öyle uzak, öyle uzak ki...
Söylenen şarkıyı duyuyor musun
Ağaçlarda ve kirpik uçlarında
...
Eric-Emmanuel Schmitt’in "Mösyö İbrahim ve Kuran’ın Çiçekleri" adlı eseri, bizi Paris’in çok kültürlü sokaklarında, kimliklerin ve etiketlerin ötesine geçen sessiz bir yolculuğa çıkarıyor. Roman, sevgisiz bir evde erken büyümek zorunda kalan Yahudi çocuğu Moïse, namıdiğer Momo ile mahallenin "Arap" bakkalı Mösyö İbrahim arasındaki naif bağın üzerine kurulu. Edebiyatta sıkça karşılaştığımız usta-çırak ya da bilge ile toy izleklerinin, burada Doğu’nun kadim hoşgörüsüyle nasıl yeniden şekillendiğine tanık oluyoruz
Schmitt’in metnindeki en çarpıcı edebi hamlelerden biri, kelimelerin ve toplumsal önyargıların içinin zekice boşaltılmasıdır. Mösyö İbrahim aslında bir "Arap" değildir; Altın Boynuz’dan, İstanbul’dan kopup gelmiş bir Türk’tür. Ancak Paris’in bu mahallesinde "Arap" olmak, coğrafi bir kökenden ziyade bakkalın gece geç saatlere kadar açık kalmasını, bir nevi sığınak olmasını imleyen sosyolojik bir sıfata dönüşmüştür. Yazar, bu ufak ironiyle bile okuru aidiyet ve isimlendirme alışkanlıklarımız üzerine düşünmeye sevk eder.
Metin ilerledikçe o loş bakkal dükkânı, hayatın küçük provalarının yapıldığı bir sahne halini alır.
Kitap, dinlerin ve kültürlerin keskin çizgilerle ayrıldığı bir çağda, dinler üstü evrensel bir sevgi dilinin mümkün olup olmadığını sorguluyor. Schmitt, büyük laflar etmeden, demli bir çayın kokusunda ve yaşlı bir adamın dingin yüzünde saklı olan insanlık hallerini anlatıyor.
Sar beni, üşüyorum... (Öykü)
Eskiden çok seviyordum o şiiri. Şimdi daha çok seviyorum. Vallahi üstümü başımı yırtacağım, avazım çıktığı kadar bağıracam. Bağırmak istiyorum çünkü. Öyle normal bağırmak değil. Mahalleye anons
Yazarlarla Dedikodu 7- Jack LondonEdebiyat
Selam! En sevdiğiniz serime 
Gizem 'nin ricası ile 
Jack London ile devam ediyoruz. Ancak bundan sonra seriyi isteklere kapatmak istiyorum izninizle..
Jack London önce macerayı yaşayıp sonra
Sus, kimseler duymasın,
Duymasın, ölürüm ha.
Aymışam yarı gece,
Seni bulmuşam sonra.
Seni, kaburgamın altın parçası.
Seni, dişlerinde elma kokusu.
Bir daha hangi ana doğurur bizi?
