aleyna
@alwyn
İnsan en çok unutulmaktan korkuyor olmalıydı. Belki ölmekten bile daha çok. Kendi ölümünü düşünen hemen herkes, geride bırakacaklarının ne kadar üzüleceğini, ne zaman gözyaşı dökmekten vazgeçerek gideni tamamen unutup sanki hiç olmamış gibi yaşamaya devam edeceğini kurar kafasında.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Onun gibi kızlar kaybetmekten heyecan duyabilirdi elbet. Sandığımdan daha şanssız bir hayat sürüyordu aslında. Kaybetmek hazzını yaşayabilmek için bile ödemesi gerekiyordu. Kız, hayattaki her nevi duygu için ödüyordu. Çoğu zaman sahici şeyler dokunamayacağı kadar uzağında oluyordu.
İçimde tarifsiz bir coşku vardı. Bir de tarifsiz bir kaybetme korkusu. Hep elimdekini yitireceğimden yana endişe taşıyordum.
Her aşık "o"nun herkeslerden başka olduğuna inanır. O güne dek sabırla beklediği tek şeye kavuştuğuna ve bundan sonra onsuz bir hayatı yaşamaya takati olmadığına... Bir sebebe ihtiyaç duymadan peşinen bunları kabul eder her aşık.
Doğru yerde olmak ne büyük hazdı kim bilir, bir ölü için bile..