Sen çok güzel bir yoldun,benim elimde olduğundan haberim olmadığı koltuk değneklerini hatırlatan.
Kendime bir tuzak kurdum ve bekledim, senin kalbini bu tuzağa yem ettim.
Döndüm dolaştım.
Düştüm kalktım.
Saklandığım yatağın altına başını uzattın.
Koltuk değneklerini attım,ona kadar saydım ve kalbine tırmandım.