Her şey gibi uyumaktan da ürküyorum. Her şey gibi ölmekten de ürküyorum. Gitmek de kalmak da aynı derecede olanaksız, Umut ve kuşku aynı derecede soğuk ve gri. Ben bir boş kavanozlar rafıyım.
Üstün olduğunuzu hissetmek ve kaderin size onarılamaz ve güçlü bir biçimde zavallı olduğunuzu hissettirecek şekilde davranması
-kim bu durumda olmakla övünür?