Vanessa
@amorerose
289 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Jerry sırıtarak baktı ve “Artık arkadaşlarına malum ‘soruyu patlattığımı
söylersin!” dedi.
Sophie karman çorman bir hâlde; “Evlenme mi teklif ediyorsun?” dedi.
“Hayır, sadece bir şaka, anlamadın mı?”
Sophie, Jerry’nin cevabı karşısında şok oldu, öfkelendi ve derinden
incindi. Annesini arayıp olanları anlattığında annesi Jerry nin taraf nı tutup
Sophie’ye bunun komik bir şaka olduğunu ve sinirlenmemesini söyledi.
Dürüst olmak gerekirse böyle bir şakanın bir ilişkide komik
olabileceğini düşünemiyorum. Bu, oldukça aşağılayıcı bir durum. Daha sonra
Sophie, annesi ve Jerry’nin birçok ortak özelliği olduğunu ve her ikisinin de
insanların duygularına karşı duyarsız olduğunu fark etti. Sophie nasıl
hissettiğini onlara anlatmaya çalıştığında kendisini önemsenmemiş olarak
hissediyordu.
Terapi esnasında Sophie, annesinin empati eksikliği ile Jerry’nin
duygusal duyarsızlığı arasındaki paralelliği görmeye başladı. Sophie, Jerry ile
olan ilişkisinde çocukken hissettiği duygusal yalnızlığı tekrar hissetmeye
başladığını fark etti ve şimdi Jerry nin duygusal açıdan var olmamasıyla ilgili
yaşadığı hayal kırıklığının yeni bir şey olmadığını görmeye başladı. Bu hayal
kırıklığı tıpkı çocukluğu kadar eskiydi. Sophie hayat boyu bağ- lanamama
hissiyle yaşadığını düşündü.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yeterli ebeveyn desteğinin olmaması ya da ilişki kurulamamasından
dolayı duygusal bağdan yoksun birçok çocuk, çocukluklarını geride
bırakmaya isteklidir. Bu çocuklar en iyi çözümün, hızlı bir şekilde büyümek
ve kendilerine yetebilir hâle gelmek olduğunu düşünür. Kendi yaşlarının
ötesinde yetkin bir hâle gelirken temelde yalnızlık yaşarlar. Genellikle
prematüre olarak yetişkinliğe geçerler, mümkün olduğunca hızlı bir şekilde
işe başlarlar, cinsel yönden aktif olurlar, erkenden evlenirler ya da vatani
görevlerini yerine getirirler. Onlardan “Zaten kendi kendime baktığım için
tek başıma yola devam edebilir ve hızlı olarak büyümenin avantajlarından
yararlanabilirim.” şeklinde cümleler duyarsınız. Onlar yetişkin olmayı dört
gözle beklerler çünkü yetişkinliğin özgürlük ve aidiyat imkânı sunduğuna inanırlar. Ne yazık ki evden ayrılmak için acele ettiklerinde yanlış bir kişiyle
evlenebilir, sömürüye tolerans gösterebilir ve verdiğinden daha fazlasını
isteyen bir işte çalışmaya devam edebilirler. İlişkilerinde genellikle duygusal
yalnızlığa razı olurlar çünkü eski ev hayatlarında olduğu gibi bu durum
onlara normal gelir.
Çocuklar Duygusal Yalnızlıkla Nasıl Başa Çıkar?Psikoloji
Duygusal yalnızlık öylesine acı verici bir şey ki bu duyguyu
deneyimleyen bir çocuk ailesiyle bir bağ kurmak için gerekli olan her şeyi
yapacaktır. Bu çocuklar başkalarının gereksinimlerine öncelik vermeyi bir
ilişkiye kabul edilmenin bedeli olarak öğrenebilir. Başka kişilerin kendilerine
destek olmasını veya ilgi göstermesini beklemek yerine, onlar bu kişilere
yardım etme rolünü üstlenebilir ve herkesi kendi duygusal gereksinimlerinin
az olduğuna ikna edebilir. Maalesef, böyle bir durum daha büyük bir
yalnızlığa neden olur çünkü en derin ihtiyaçlarınızı örtbas etmeye çalışmak
diğer kişilerle gerçek ilişkiler kurmanızı engeller.
Duygularınız onları bastırmak
yerine dinlemeye başladığınızda, başkalarıyla güvenilir bir bağ kurmanız için
sizi yönlendirir. Duygusal yalnızlığınızın nedenini bilmek, daha tatmin edici
ilişkiler kurmanın ilk adımı olacaktır.
Eğer ebeveynlerinizden biri ya da her ikisi size duygusal destek vermek
için yeterince olgunlaşmamış ise, bir çocuk olarak böyle bir şeyin
eksikliğinin etkilerini hissetmiş olabilirsiniz ama neyin yanlış olduğunu
anlayamazsınız. Kendinizi boşlukta ve yalnız hissetmenin sizin özel ve ilginç
deneyiminiz olduğunu ve sizi diğer insanlardan farklı kılan bir şey olduğunu
düşünebilirsiniz. Bir çocuk olarak bu boşluk hissinin yeterli insani ilişkilere
sahip olmamaya karşı verilen normal ve evrensel bir yanıt olduğunu kabul
etmekten başka bir yolunuz yoktu. ‘Duygusal yalnızlık’ kendi çaresini öneren
bir terimdir: Hissettiğiniz şeyle ilgili başka bir kişinin sempatik ilgisini
görememek. Bu yalnızlık türü, garip ya da anlamsız bir duygu değildir aksine
başkalarıyla yeterince empati kurmadan büyümenin öngörülebilir bir
sonucudur.