O kadar çok karmaşığım ki bende nereye nasıl gittiğimi bilmiyorum.... Ve o kadar karmaşığım ki iyi miyim kötüyüm bilmiyorum... Yalnızlığım o kadar çok sardıki bedenimi sanki insanlığın sonu gelmiş gibi...zaman geçtikçe kendimi kapatiyorum... Yüreğim nasırlaşıyor ve içimdeki çoçuğu öldürüyorum...yaşama sevincim elimden kayıp gidiyor ve ben onu tutamıyorum...Aşk ve sevgi belki bu bedenimi saran yalnızlığımı karmaşıklığımı alır da o neşeli gözleri gülen neşeli çoçuksu halim belki gelir diye umut ediyorum...umutlarımda tükeniyor. Ve ben yine karmaşık bi hal alıyorum... Öylece durmuş hayatın akışını nasır tutmuş kalbimle hüzün dolu gözlerle seyre dalıyorum...