Bahar gelmiş… dallar çiçeklenmiş, her yer yeniden başlamayı biliyor gibi. İnsan bakınca her şeyin yoluna girdiğini sanıyor. Oysa bazı şeyler mevsimlerle değişmiyor. Senin yokluğun mesela… ne kadar zaman geçerse geçsin aynı yerde, aynı ağırlıkla duruyor.
Eskiden seninle konuşur gibi bakardım böyle şeylere. ‘Bak, açmışlar’ derdim içimden. Şimdi sadece bakıyorum. Anlatacak kimsem yokmuş gibi değil aslında… ama anlatmak istediğim kişi hep aynı kalmış gibi.
Zaman geçti diyorlar, insan alışır diyorlar. Alıştım belki… ama eksikliğe alışmak, onun yok olduğu anlamına gelmiyor. Sadece daha sessiz bir yere koyuyorsun içinde. Daha az konuşuyorsun, daha çok hissediyorsun.
Bugün bu çiçeklere bakarken anladım… bazı insanlar hayatından gitse de, içinden gitmiyor. Ve ne kadar güzel olursa olsun dünya, bir yanın hep yarım kalıyor.
Ay kızı… sen olsaydın, bu manzara daha başka olurdu.