lavi

Bazen insan, yaşanamamış bir hikâyenin yasını tutar..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Son hatırladığım, bana “acımasız” demendi. Ay kızı, onu bile ben görmeyeceğim sanıp yazmıştın. Doğru ya… Sen beni hiç üzmedin ki; bu hikâyede üzen hep ben oldum.
O kadar yıl hayatın bizi denk düşürmesini dilemekle geçti ömrüm. Sonuç? Koskoca bir yokluk.
Hayatın beraber olmamızı istemediği apaçık ortadaydı. Aslında ortada bir yok oluş da yoktu; peki ya biz neden hiç var olamadık..?
Eski yazdıklarımı okuyunca saplantılı âşıklar gibi duruyordum. Oysa Ay kızı benim en büyük dostumdu; sadece “kardeşim” dediğim insanı kaybetmiştim..