Kırık kalpli iyi geceler...
Çok yoruldum, kalbim acıyor kimseye anlatamıyorum. Buraya yazıyorum ama yazmamışım gibi yapın. Yazmayı seviyorum o yüzden yazdım 🙂
Anlatamıyorum
Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Baskasiyla yapacaklarını haklı cikarmak icin beni kıskırtıp, damarıma damarıma konuşup davranip sonra ben dayanamayinca beni suçluyor. Ve ben bu oyunlarina bile bile hala geliyorum. Hep ayni oyunlar hep ayni manipulasyonlar. Riyakar. Terbiyesiz. Utanmaz. Kendisi olsa kendisinin de kızıp uzulecegi seylerde beni bastırıyor her defasında. Yazıklar olsun yüzlerce kez ozur dilemisligim var. Kendisine gelince boyle yapiyor her defasında. Üzülmemi bile anlatamiyorum. Yazıklar olsun. Ciğerini bildiğim halde oyuna geldim yine. Haklı aktiviteleri onlarin olsun. Allahlarindan bulsunlar insallaaaahhhhhh.
yorgunluğumu anlatamıyorum kimseye. Yakınmalarımda ince bir alay görüyorlar. Bu inceliği bana yakıştıranlar tabii cahil insanlar. Ötekilerle artık görüşmüyorum. Darıldım onlara. Onlar bu dargınlığımın farkında değil tabii. Kapıdan çıkıp gidince hemen unutuluyorum. Bir de benimle uğraşacak vakitleri yok. Çünkü uğraşmaya değmiyorum. Ben de darıldım onlara işte. Yolda, onlardan birini görünce, sıkılarak gülümsüyorum. İçimden geçenleri saklamak istiyorum. Onların içinden ne geçtiğini anlayamıyorum; yüzlerinden belli olmaz ki duyguları. Bu nedenle, yüzlerini görmek içime sıkıntı veriyor. Sıkıntıma onlar sebep oldu sanki. Hepsi de sanki hiçbir şey olmamış gibi rahatça yürüyor yolda. Karşıdan karşıya emin adımlarla geçiyorlar. Günlük yaşayışlarını sürdürüyorlar. Galiba yalnız ben yoruldum. Ve bu yorgunluğumu yaşamak zorundayım.
