elif demirel
@antevorte
O kadar acı çektim ki neredeyse ölüyordum, bazen onun varlığı yüzünden neredeyse yok oluyor, sonra yeniden doğuyordum ..
Reklam
İnsan bu kadar çok sevmemeli, kendi çocuğunu bile. Her sevgi, had safhaya varmış bir bencilliktir.
Bir kız çocuğunun kaderi, annesinin kişisel tercihleri, zaafları, kompleksleri, korkuları ve insafına bırakılamaz, bırakılmamalı.
Ben de derim ;(
Bir peri elinde sihirli değnekle zuhur edip “ Sahip olmak istediğin süper güç nedir? Uçmak mı, ağzından ateşler çıkarmak mı?” diye sorsa “İstediğim zaman yataktan korkmadan çıkabilmek.” derim.
Reklam