Kitabın dili basit ve anlaşılır, aileleri tatmin edebilir fakat alanda uzman kişiler için yeni çok şey söylemediğini hatta çok tekrara düştüğünü düşünüyorum. Kendilerinden ve hayatlarından örnekler mevcut, samimiyet dolu anlatımları var fakat sadece kendi yaşadıkları üzerinden olduğu için çok kapsamlı bir bakış açısı göremedim. Spontaneliğe çok vurgu var, akılda kalan ve güzel bir bakış… Pırlanta çocuklar, hassas çocuklar, dürtüsel çocuklardan bahsedilmiş. Hassas çocukların kırılgan olmadığı vurgulanmış, hassas olup kırılgan olmamanın mümkünlüğünden. Fakat ben hassas kelimesinin yerine duyarlı kelimesinin daha uygun düşebileceğini düşünüyorum. Genel olarak okuması rahat, Bir Aile Meselesindeki gibi sohbet havasında geçiyor. Önce kendi çocukluğumuza, ailemize, köklerimize uzanıyoruz. Sonrasında ebeveynliğimiz ve en son çocuklarımız. Son bölümde de 40 öneri var, metaforlarla basit ama sade öneriler mevcut.