İnsanların, üzüntülerini gidermek için saatlerce gökyüzünü seyretmesini Shakespeare şöyle izah ediyor. Huzur ancak gökyüzünde vardır Biz ise yeryüzündeyiz.”
"Sevgi göstermek için hep son anları bekliyorsunuz; hastane koridorlarını, siren öncesini, veda vaktini ama ölümün son anı yok. O ansızın gelecek, yüreğinize binen pişmanlık hiçbir şeye fayda etmeyecek."
