Arife Balaban
@arifebalaban
Kimse kimseye yaklaşamıyor artık. Aynı acıyı taşıyan insanlar bile birbirine güvenemiyor. Belki de en büyük kırılma buydu. Aynı dili konuşan insanların aynı masada oturamaması.
Kim daha iyiydi diye bakılmadı hiç. Kim daha görünürdü diye bakıldı. İnsanlar düşünmekten yoruldukça, önlerine konanı sevmeye başladı. Tekrar eden yüzleri. Tekrar eden cümleleri. Güvenli olan aynı ritimleri.✍️✍️
“Bir daha hiç incinmemenin yolunu bulmuştum:
Eğer kimsenin benim için önemli olmasına izin vermezsem bir daha asla böyle bir kayıp yaşamazdım..”
Irvin D. Yalom
Güzel olan her şey yarım kalır,
filmler en güzel yerde sonlanır.
Çok mutluyum dediğin yerde
hüzün kendini hatırlatır..
Çocukluk kısadır, gençlik azdır
ve bebeklik sanki hiç yaşanmamıştır.!
Vefa azdır, sadakat sınırlıdır,
verilen sözlerin ömrü kısadır.!
Çok seversin çok çabuk gider,
Güzel rüyalar en güzel yerinde biter..
Güzel olan ne varsa, sevdiğim şarkı gibi hemen bitiverir, kısacıktır...
Cahit Zarifoğlu
..yok artık denilen Ülke oldukk..
Bir düğünde havaya silahla ateş ediliyor ve başka birini ağır yaralıyor , ateş eden adlı kontrolle serbest kalıyor , haberi sunan da diyor ki ; olayda bir ihmal var mı araştırılıyor. Olm siz gerizekalı misiniz olayın kendisi zaten ihmal ya .. Yani sanki olay çok normal ve bu normalliğin içinde ihmal var mı onu araştıracaklarmış Normal insan varsa onları tenzih ediyorum fakat bu toplumun bu milletin gerçekten kafası uyuşmuş içi boş bir tahta olmuş . Trafikte eğlence mekanlarında , tatil merkezlerinde , sokakta , alış verişte ve buna benzer bir çok yerde bunun gibi örneklere rastlamak mümkün . Ben böylesine salakk bir çağı kabul etmiyorum. Ya bizler buraya ait değiliz ya da bunlar . Çünkü normal normlarında yaşayan azınlık bir toplum için bu içi boş kültürden adaletten nezaketten yoksun bir kalabalık , ürkütücü bir yalnızlık akıntısına sürüklüyor insanı ve biliyor musun farkında olmadan boğuluyorsun...
Ve gördük ki;
mekan değildir,
zamandır önemli olan.
Ve lakin o da değildir,
eylemdir önemli olan.
Ve o dahi değildir kalp olmadıkça.
Cahit Zarifoğlu