Bugün iş yerinde iş arkadaşım ( şüpheli) seni müdüre söylerim sus diyip parmak salladı benimi tehtit ediyorsun dedim sustu elli yaşında kadın çocuğu yaşında ki birini sırf müdüre hanım iltifat edip övdü diye demedigini bırakmadı siz nasıl baş ediyorsunuz yaaa benim ellerim falan titriyor gelemiyorum hiç kaosa yüksek sese
Reklam
Dün arkadaşım gel seni bizim salona üye yapayım1000Kitap
Dedi bende kırmayayım dedim demez, olaydım ben de sanıyorum kahvemi içip müzik. dinleyip iki hareket yapıp döneceğim, Adam salonun sahibi diye bana direkt 'VIP acı tarifesi
uyguladı şuan kollarımı kaldırmaya çalışsam sanki dünyayı kaldıryorum yürüyüşüm penguenleri kıskandıracak seviyede
Şu duygu durumuna girdiğimden beri kafama köylü anılar canlanıyor:
1- üniversitede bir proje dersinde kompozit yapı elemanları olarak kerpiç ile ilgili bir sunum yapmıştım.
2- lisedeyken müze gezisine gitmiştik müzenin kapısından içeri bakıp yerleri tertemiz görünce ayakkabılarımı çıkarmak istemiştim arkadaşım zorla durdurmuştu beni.
3- bir internet blogunda tanıştığım ve Kanada’da yaşayan Türk bir kıza bizim de bir köylümüz var Almanya’da yaşıyor demiştim, sonra da köylümüzün bütün hayat hikayesini kıza anlatmıştım. Kız sadece hımmm, iyiymiş gibi bir şey demişti.
En sevdiğim şarkı ile paylaşan ilk kişi ile evlenirim
(bunu gören arkadaşım beni st ye şarkı ile atmış 🤌🥸
kendini bulmuşsun'üzerine
bi çocukluk arkadaşım bugün bana yıllardır değişmeyen yanlarımdan bahsetti. sosyal olduğumu ama kendimi insanlara mecbur kılmadığımı,susmayı, yalnızlıktan korkmadığımı, kendimle vakit geçirmeyi, kedileri,bisikleti,karı ve kitapları hala sevdiğimi söyledi. sonra da durup şöyle dedi, 'beni bi zehra anlar diye kendimi böyle açabildiğim tek insan olabilirsin. sen kendini bulmuşsun dostum, sadece farkında değilsin'. riya olsun diye yazmıyorum gün boyu 'sen kendini bulmuşsun'cümlesi kafamda zonkladı.insan bazen en çok kendini en eski haliyle tanıyanların sözlerinden etkileniyor.çünkü kendini bulmak diyince aklımıza hep büyük dönüşümler gelmiyor mu.böyle keskin kırılmalar,uzun yolculuklar, eski benliğini geride bırakıp bambaşka biri olmak.. üstelik hayat bana bunların çoğunu da yaşattı, yaşatıyor.. ama bugün o cümle başka bir kapı araladı zihnimde.belki de kendini bulmak,yeni bir insan olmak değildir.belki mesele yılların, acıların, sevinçlerin ve değişimlerin içinden geçerken özünden olabildiğince kopmamaktır.hayat seni defalarca başka yerlere savursa da, dönüp baktığında içindeki o tanıdık sesi yine de duyabilmektir.blki de kendini bulmak,kendini değiştirmekten çok kendini kaybetmemeyi öğrenmeye çalışmaktır. belki de................
Reklam
Reklam