Ben Arminuta'ydım, geri verilendim. Konuştuğum dil başka bir dildi ve kime ait olduğumu bilmiyordum. Kasaba okulundaki sınıf arkadaşlarıma, hatta Adriana'ya dahi gerçek annelerinin kim olduğunu bildikleri için imreniyordum.
Önceki hayatımdan getirdiğim ayrıcalık beni diğerlerinden farklı kılıyor, aile içinde yalnız bırakıyordu. Ben Arminuta'ydım, geri verilendim.
Ben Arminuta’ydım yani geri verilen. Konuştuğum dil başka bir dildi ve kime ait olduğumu bilmiyordum.. Kitaptaki bu kendini bir yere ait hissedememe duygusu okura da tüm yoğunluğuyla geçiyor.
“Gerçek olamayacak kadar güzel, sarp kayalıklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim. Direnmeyi ondan öğrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz aynı. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.”
Arminuta hayata karşı direnmeyi kardeşinden öğreniyor. Birbirlerine benzemeseler de aralarında sımsıcak bir bağ var. Geri verilen kızın hikayesi insanın ait olduğu yeri ararken en gerçek sevgiyi bir kardeşin kalbinde bulabileceğini hüzünlü ama umut dolu bir bakışla anlatıyor.
Geri Verilen Kız
İki farklı kültüre ve yetiştirme tarzına sahip aile ve onların ortasında, doğru yada yanlış verilen kararlara uyması gereken 13 yaşında bir kız çocuğu.
Hayatının en güzel döneminde nereye ait
Eser, on üç yaşına kadar el bebek gül bebek, şehirli bir ailenin tek kızı olarak büyütülen, ancak bir gün aniden hiç tanımadığı öz ailesine geri verilen bir kız çocuğunun hikayesini anlatıyor. Ne adı var kahramanımızın ne de sığınacak net bir aidiyeti... O artık sadece "L'Arminuta", yani "Geri Verilen".
Yazarın dili o kadar duru, o kadar süssüz ki; karakterin yaşadığı o keskin aidiyetsizlik sancısını, terk edilmişlik hissini ajitasyon yapmadan, tam göğsünüzün ortasına bırakıyor. İki farklı dünya, iki farklı anne modeli ve arada sıkışıp kalan, çocukluğunu bir gecede geride bırakmak zorunda olan bir ruh.
Özellikle kız kardeş Adriana ile kurdukları o vahşi ama sımsıcak bağ beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu. Aidiyeti kan bağında değil, acı ortaklığında buluyorlar.
Yalın, sarsıcı ve çok gerçekçi bir yüzleşme romanı arıyorsanız mutlaka listenize ekleyin.
“Sonraları aidiyetimi kaybettim, artık kimin kızı olduğumu bilmiyorum.”
On üç sene sonra kendi ailesine verilen Arminuta, büyüdüğü güvenli ortamda pekte alışkanlık olmadığı kalabalık ailesinde tabiri caizse sudan çıkmış balığa çevirir onu. Ama en büyük dayanağı küçük kız kardeşi Adriana olmuştur. İki aile, iki farklı ev ortamı, iki farklı anneyle Arminuta’nın tüm dünyası karmakarışık olmuştur. Üstelik neden geri verildiğini de öğrendiğinde her şeyin yalan olduğunu öğrenir ve onun için sarsılmaz bir an olur. Kitabın sonu çok havada bittiği için sevemedim kitabı. Çünkü yarım kalmış gibi bir sondu. Sanki son iki üç sayfası kayıpmış hissi veriyor. Onun dışında hikaye oldukça akıcı ve okunacak güzel kitaplardan biri.