Kelimeler! Sadece kelimeler! Ne korkunçtu onlar! Ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar! İnsan kelimelerden kaçamıyordu. Öte yandan kelimelerin ne incelikli bir büyüsü vardı. Biçimsiz şeylere esnek biçimler kazandırır gibiydiler.
Cesaret denilen şey insanlığı çoktan terk etmiş. Belkide hiç cesur olmadık. Ahlakın temelindeki toplum korkusu, dinin sırrı ise tanrı korkusu; işte bizi yöneten iki şey.