Aslı
@asilka35
✧˚༺♡༻˚✧ 𝐀𝐬𝐥𝐢𝐲𝐥𝐞 𝐁𝐢𝐫 𝐊𝐢𝐭𝐚𝐩 ✧˚༺♡༻˚✧
Babamın Kokusu1000Kitap
Puan vermedi
Babamın Kokusu, sevginin bazen fedakârlıkla, bazen suskunlukla, bazen de özlemle ifade edildiğini gösteren; aile bağları, güven ve geçmişin izleri üzerine dokunaklı bir roman. Okumayı bitirdiğimde geriye uzun süre aklımda kalan duygular kaldı.
“Bazı hikâyeler bittiğinde unutulmaz; çünkü onların kokusu sayfalarda değil, kalpte kalır.” Bu kitapta en çok hoşuma giden şey, olayların hem babanın hem de kızın gözünden anlatılması oldu. Aynı olaylara iki farklı pencereden bakmak, karakterlerin yaşadıklarını ve hissettiklerini daha iyi anlamamı sağladı.
Bir yanda kızı için her şeyi göze alan, onu korumak adına büyük fedakârlıklar yapan bir baba; diğer yanda ise babasının hikâyesinin tamamını hiçbir zaman öğrenememiş, bu yüzden içinde hem büyük bir özlem hem de zaman zaman öfke taşıyan bir kız var. Bu duygular kitabın her sayfasında hissediliyor.
Kitap sadece bir baba-kız hikâyesi değil; aynı zamanda güven duygusunu da sorgulatan bir anlatı. Saklanan gerçekler, yarım kalan cevaplar ve geçmişin gölgesinde şekillenen ilişkiler, karakterlerin birbirlerine olan güvenini zaman zaman sınava tabi tutuyor.
Yazar, kokular ve anılar üzerinden geçmişle bugün arasında güçlü bir bağ kurmuş. Okurken bazen hüzünlendim, bazen karakterlere kızdım, bazen de onların yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm.
Reklam
Bir semt hikayesi
Şurdan Bir Şehremini Alır mısın? kitabını okurken sadece bir hikâye okumadım, sanki İstanbul’un eski sokaklarında dolaştım…
Kitapta geçen mahalleler, tarihi yerler ve o eski İstanbul havası gerçekten çok güzeldi. Özellikle sona doğru şehri daha farklı gözle keşfetmiş gibi hissettim.
Şehremini’nde geçen o samimi arkadaşlıklar bana eski zamanları hatırlattı. Çocukluğumdaki mahalle ortamını düşündüm ister istemez…
Sohbet eder gibi yazılmış olması kitabı daha da sıcak yapmış. Okurken hiç sıkılmadım, aksine biri karşıma geçmiş de anılarını anlatıyormuş gibi hissettim.
Eski İstanbul havasını sevenler ve samimi hikâyeler okumayı sevenler için güzel bir kitaptı bence.
Bazı kitaplar sadece hikâye anlatmaz, insana geçmişi de hissettirir… Bu kitap da tam olarak öyleydi.
Aşk neydi?
Puan vermedi
Bu kitap tam “ergenlik + aşk + kaos” karışımıydı diyebilirim Otobüste görülen bir kızın peşinden gidip olayların bu kadar sarpa saracağını kim tahmin ederdi… Aşk kısmı çok dramatik değil, daha çok tatlı ve komik ilerliyor. Bu yüzden okurken yormuyor, aksine keyif veriyor.
Dilinin sade olması kitabı daha akıcı yapmış. Sayfalar hızlı geçti, “bir bölüm daha okuyayım” dedirten tarzdaydı.
Özellikle gençlik, arkadaşlık ve hafif komedi sevenler için güzel bir kitap olduğunu düşünüyorum. Tam kafa dağıtmalık bir hikâyeydi
Bazen bir hizmetçi gelir değiştirir hayatını
Hizmetçi için şunu net söyleyebilirim: başta “hafif bir kitap” gibi başlıyor ama sonra bir bakmışsın zihninle oynuyor…
Okurken sürekli “tamam çözdüm” dediğim anda yazar öyle bir yön değiştiriyor ki yine ters köşe oldum. Gerçekten bu hissi yaşatmayı çok iyi biliyor.
En çok da şu etkiledi beni: geçmişte, özellikle çocuklukta yaşanan bir şeyin, insanın bütün hayatını nasıl şekillendirdiği… Okudukça bunu çok net hissediyorsun.
Bir de karakterler… Hiçbiri tam anlamıyla “iyi” ya da “kötü” değil. O yüzden sürekli kendi kendime şunu sordum: Ben şimdi kime inanacağım? İşte bu da kitabı daha da sürükleyici yaptı.
Ve benim için kitabın en vurucu cümlesi:
“Bazen bir hizmetçi gelir, değiştirir hayatını…”
Aslında tüm hikâyenin özeti gibi. Çünkü bazen hayatımıza giren tek bir insan bile her şeyi değiştirebiliyor.
İnsan en çok kendi sessizliğinde kayboluyor.
Puan vermedi
Bu kitap öyle bir günde okuyup rafa kaldırılacak bir kitap değil…
Kendimden Özür Dilerim bazı sayfalarda durduruyor insanı. Altını çizmek istiyorsun, hatta bazen kitabı kapatıp sadece düşünmek…
Sohbet eder gibi yazılmış ama öyle yüzeysel değil. Bazen bir cümleyle yakalıyor seni, bazen de hiç beklemediğin bir yerde kendini sorgularken buluyorsun.
Okurken şunu hissettim: Bu kitap okunmuyor, biraz da yaşanıyor aslında. Bazen en çok kendimizi kırıyoruz… Fark etmeden, sustuklarımızla, ertelediklerimizle, görmezden geldiklerimizle.
Kendimden Özür Dilerim bana tam da bunu hatırlattı. Okurken sürekli kendime döndüm. “Ben kendime ne yaptım?” diye sordum. Başkalarından özür dilemeyi çok iyi biliyoruz ama iş kendimize gelince hep susuyoruz ya… İşte o sessizlik biraz ağır geldi bana.
Kitap öyle süslü cümlelerle değil, tam tersine çok sade ama direkt kalbe dokunan bir dille ilerliyor. Sanki biri karşıma geçmiş de benimle konuşuyor gibi hissettim. Bazı satırlarda durup düşündüm, bazı yerlerde içim sıkıştı.
En çok da şunu fark ettim: İnsan kendine iyi davranmayı öğrenmeden hiçbir şey tam olmuyor. Kendini ihmal ettikçe, içten içe eksiliyorsun.
Ben bu kitabı okurken biraz kendime yaklaştım diyebilirim. Belki de en çok ihtiyacım olan şey buydu.
Eğer bir gün kendinle yüzleşmeye cesaretin olursa, bu kitap sana eşlik edebilir…Şimdi sıra sende
Reklam