“Buraya geldiğin anda sana umut etmenin artık kısmen yok olduğunu söylemeleri gerek. Yaptığımız şeylerden dolayı kimse bizi sevmeyecek. En azından normal bir şekilde.”
Gözlerimi omuzlarımdan aşağı indirmiyorum, sadece yüzüme bakıyorum ama çok uzun bir süre değil; çünkü kendimi görünce tekrar üzgün hissetmeye başlıyorum.