“ıstırap, korku, dehşet ve yaşama arzusu, hepsi bitmişti bende. bana telkin ettikleri dini inançlardan kurtulmuş, huzura ermiştim. tek tesellim, ölümden sonra hiçlik ümidiydi; orada tekrar yaşamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu. ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim? bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya. yeryüzünün ve gökyüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.”