Kendi Kendimle
@asyaserce
Van
Van
60 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Bazı insanlar yarım cümle gibiydi,
devamı hiç gelmedi.
Bazı vedalar söylenmedi
ama hep hissedildi.
Reklam
Gece, omzuma sessizce oturdu
ben kimseye söylemedim.
İçimde bir şehir yıkıldı
enkazını toplamak bana kaldı.
Geceyi içime katlayıp sustum,
adı olmayan bir ağırlık kaldı avucumda.
Ne giden tam gitti
ne kalan gerçekten kaldı.
Kırıldığım yerden büyüdüm ben,
kimse fark etmedi.
Gülüşlerim kalabalıktı
yalnızlığım tek kişilik.
Bir kelimeye tutundum bazen,
bazen hiçbir şeye.
Kalbim geç kaldı hayata
ama hissetmekten vazgeçmedi.
Zaman her şeyi iyileştirir derler ama bazı şeyler iyileşmez, sadece alışılır. Acı köşeye çekilir, sesini kısar ama varlığını hep hatırlatır. İnsan büyüdükçe sevinçlerinden çok kabulleri çoğalır. Bazı hayaller rafa kaldırılır, bazı insanlar kalpte sessiz bir yere gömülür. Yine de yaşam devam eder; çünkü insan, kırık yerlerinden hayata tutunmayı öğrenir.
Bazen güçlü görünmek yorar. Herkese “iyiyim” demek, aynaya bakınca inanmamak… O anlarda anlıyorsun ki mesele düşmek değil; düşerken kimsenin fark etmemesi. Kalabalıklar içinde sessizleşmek, gülüşlerin arasına saklanmak, geceleri herkes uyurken kendiyle yüzleşmek… İşte en ağır olanı bu.
Reklam