Kötü bir insan olmak için salt kötülük yapmaya gerek yoktu, yapılanlara seyirci olmanız ya da yaşananları görmezden gelmeniz de sizi o günahın bir parçası yapıyordu. Dünyadaki tüm günahların kapalı kapılar ardında işlendiğini sanmaları ne büyük gafletti! Açlık, yokluk, istismar, çaresizlik gözlerinin önünde yaşanıyordu oysaki...
Biri veya birilerinden yeterince nefret ettiğiniz zaman o duygu, volkanik bir patlama gibi eninde sonunda sönüyor ve katılaşıyordu. İnsanlara karşı sönmüş bir yanardağ gibiydim.