Mahmut Fanya Genç
@avantipopolo
393 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
tanrı öldü mitosu belki de sadece iğdiş edilme tehdidine karşı bulunmuş bir sığınaktır.
Reklam
21 Temmuz 2004, Çarşamba. Annem öldüğünde denizdeki balıklar topluca intihar etti. Milyonlarca ölü balık kıyıya vurdu, bütün ülke çürümüş ceset koktu. Olağanüstü hål ilan edilmeliydi ama edilmedi. Sıradan vatandaşlar tuhaf ve sessiz tepkiler verdi. Bazıları ağızları ve burunları eşarplarla ya da elleriyle kapalı, dehşet içinde başlarını sallayarak rengi gümüşe dönen kıyı şeridinde yürüdüler. Diğerleri zehirli havayı solumamak için kuyuların yandığı günlerde yaptıkları gibi, evlerinde kaldı. Kamu anonslarıyla, balıkların yalnızca kafasının zehirli olduğu, geri kalanının tüketilebileceği duyuruldu. Balık kafası çorbası menüden çıktı, yerini kızarmış balık kuyruğu aldı. Gazetelerde uzmanlar hükümetin iddialarına karşı çıktı ama kendileri açıklama yapmadı. Denizde yenecek ne kafa ne kuyruk kaldığından, bu önemli değildi. İnsanlar özel köşelerde keskin endişelerini mırıldandı. Ama nüfusun çoğu balıksız bir yaşama öylece alıştı. Ancak ben, karanlık koridorun sonunda unutulmuş bir hayalet gibi, balıksız bir yaşama ayak uyduramadım. Onlar için, annem için, şimdiki zamanda yitirdiğim hayatım için yas tuttum.
Ve bugün biliyorum ki yine de konuşmalıydım, cesaret edip söylemeliydim: Hayır, anlamıyorum ama anlamak istiyorum, anlamam lazım, demeliydim. Belki anlamamanın hiçbir şeye engel olmadığını, onunla olmak istemeye engel olmadığını söylemeliydim; birlikte söylenmesi gerekenleri söylemenin yollarını arardık, o an olmasa da başka bir anda elbet ortaya çıkıverirlerdi, işte hepsi bu kadardı, bizi engelleyen şeyin karşısında aptal gibi titremek yerine, her şeyi olduğu gibi söylemekle başlamalıydık. Başka bir şey söylemeliydim ama neydi o, gerçekten bilmiyorum. Her halükârda, benim yaptığım gibi öylece durmamalı ve insanı öldüren o görünmez sessizlikleri bozmalıydım. Onun yaşadığı şeyi ölçebilmekten, dramını gerçekten anlayabilmekten acizdim.
ben onun yaşadığı şeyleri hiç anlayamadım; her şeyin ona hep ulaşılmaz gelişini, dünyayı bir kez olsun sadece kendi istediği şekilde kavrayamamış avuçlarının hep boş kalışını anlayamadım. Kafasının içinde gitgide açılan o boşlukla yaşamanın nasıl mümkün olduğunu hiç anlayamadım. Bana dedi ki: Biliyor musun baba, bazen biraz olsun bedenim başka bedenlere çarpsın diye kalabalıkların içine giriyorum
Ve herkesi işten çıkardıkları gün Marthe'la fena bir kavga etmiştik; ki aslında hepimiz er ya da geç bunu yaşayacağımızı biliyorduk. En yaşlılarımız kaygı içindeydi ve içlerinde bir hastalık gibi kabaran o inanması güç çalışma he-vslerini ve yalakalıklarını yatıştırmak gerekiyordu. O gün, burada hiç görülmemiş bir korku yaşandı; şehir ölüydü. Demir kepenkler, ıssız sokaklar, kendi ölümünü görmesi için şehri az da olsa hayatta tutmaya çalışan ertesi günün gazetesi, sokaktaki eylem, belediye binasının önündeki bronzdan yapılma büyük adamın heykelinin altında toplanmış kalabalık; ve işte hiddetli bağırışlarımızla biz, sırtımıza aldığımız öfkemiz, kendi pencerelerimizin önünde, kendi sokaklarımızda hep beraber olmaktan gelen gurur, özellikle de sendikalılarla birlikteyken bir anda kafaların üzerinde yükselen kırmızı bayrakların dalgalanışı, megafonlar ve işte bir nehir gibi biz. Ben Ide herkes gibi hissettim içten gelen o mucizevi itkiyi; sizi ağlatan, karnınızın içinden tutup boğazınızı sıkan. Tam o anda ses birden çok daha güçlü ve yankılı duyuldu; her birimiz yaptığımız şeyin ! çok büyük ve aşılmaz bir şey olduğunu, kollarımızla birlikte bizim iş gücünden daha fazlası olduğumuzu hissettik, ah evet, işte bizim evin oradan geçtiğimiz sırada... Ona, Marthe' a içerlememek için ne yapmak gerekirdi, Marthe a kırgın olmamak için bunu kafada nasıl yorumlamak gerekirdi; bizi görmesin diye Luc ü içeri kapatmıştı.
Öfkeli haykırışlardan, bağıran insanların çirkin seslerinden korkmasına lüzum yoktu ki, korunmasına hele hiç, ona sakin ve özenli bir şekilde açıklardık, ama tam da oğlumun beni görmediği o an, bir şeylerin nihayet içimde belirdiği ve bana güç verdiği o an, onun bir kez olsun bunu görmesini isterdim. Dünyanın hareketine karşı bizim de nasıl homurdandığımızı, ona nasıl
Reklam