Zamanın insanı olamamak, bu zamana sığabilip arada kaynayabilen kuru kalabaliktan biri olup zaman ve gerçekleriyle barışamamak en kocaman
" tek başınalık " vesilesi sanki çoğu zaman.
Bazen zamana ve bu kocaman gezegene "sığamıyor " insan.
Dünyanın edebiyattan en uzak en insani aydınlanma hali değil midir bu hissi içsellestirmek ?