Ve işte ay perisi Aya’nın gittiği o günden sonra da ninem,
Ne zaman beşiğimi tıngır mıngır sallasa, bana hep bu
masalı anlatırmış.
O günden sonra da ben, ne zaman Kara Orman
masalını dinlesem,
Kalbim hep heyecanla dolarmış.
Böyle böyle ninem sallamış beşiğimi her gün,
Ben de büyümüşüm günbegün.
Derken günlerden bir gün,
Önemi yok olduğunun hangi gün.
Elime kağıdı, kalemi almışım.
Ve aldığım gibi de “Kara Orman masalını” yazmaya
başlamışım.
Yazdıkça da yüzümde güller açmış.
İçim de neşeyle dolup taşmış.
sayfa 20 son satır ve sayfa 21 ilk üç dörtlük