Babam hâlâ oradaydı, sallanan sandalyeme oturmuştu.
Ben yatakta yatarken bir an birbirimize baktık.
"Beni arıyordun," dedi.
Ona baktım.
"Rüyanda. Beni arıyordun."
"Ben hep seni arıyorum," diye fısıldadım.
Dante'den daha kalpsizdim. Sanırım bu kalpsizliği ondan saklamaya çalışmıştım çünkü beni sevmesini istemiştim. Fakat artık biliyordu. Kalpsiz olduğumu. Ve belki bunda bir sorun yoktu. Belki kalpsiz olduğum gerçeğini, tıpkı onun kalpsiz olmadığı gerçeğini sevdiğim gibi severdi.
"Annelerin neden bu kadar katı olduğunu dair bir teorim var."
Dante gülümseyecekti neredeyse. "Bizi sevdikleri için, Ari."
"O da var. Ama bir yandan da bizim sonsuza kadar çocuk kalmamızı istiyorlar."