Butun zayifligimizla ve cektigimiz cefayla dosdogru ilerledigimizde, digerleri yelkenle ve kürekle giderken, biz aralarindan sakince süzülerek geçeriz, işte bu şekilde diğerleriyle eşit olduğunda ya da onlari geçtiginde hissettiğin şey gerçektir.
Birbirimizi mutlu edemedigimiz yetmiyormus gibi, kalplerimizin bize zaman zaman bahşettigi sevinc duygusunu birbirimizden calmak zorunda miyiz? Mutsuz olan, ancak etrafindakilerin keyfini kacirmamak adina bunu gizleyen tek bir insan gosterin bana!