Reklam
Şu zamana kadar fark ettiğim şeylerden birisi de; başkalarınca onaylanma duygusu taşıyanlar genelde hep hüsrana uğruyor.
Birilerini mutlu etmek için çabalayanlar, sevilmek için kendinden ödün verenler, ihtimaller üzerine elinde var olanları da hiçe sayanlar... Hepsinin sonu aynı. Zannediliyor ki iyi olmak yetiyor. Yetmiyor işte. Yetemezsiniz onlara. Sonrasında da zaten tüm özgüveni kaybettiren, insanı içten içe kemiren, gitmek bilmez yetersizlik duygusu başlıyor. Diyorsun ki "Neyi yapamadım, neyim eksik?..."
Bunu yaşayan da tek siz değilsiniz unutmayın. Kendinizden eksiltmeyin. Siz kendinizi kabul etmezseniz karşınızdaki hiç etmez.