Çocuklar ebeveynlerinin duygu durumlarının kendilerine aktarılmasına engel olamazlar ve psikolojik açıdan bakıldığında da sevdikleri insanlardan gelen sinyalleri okumak üzere programlanmışlardır
Kendinizi bir anda çocuğunuzla ağız dalaşına girmiş halde halde bulursanız, derhal kendinize hata yaptığınızı hatırlatın. Unutmayın, yetişkin olan sizsiniz !
Çocuğu bir şeye zorlamak, aslında en nihayetinde onu gerçekte olduğu kişi olarak kabullenmemektir!
Siz gerçekten olmak istediğiniz kişi olabildiniz mi?
Arzuladığınız şeylere ulaşabildiniz mi?
Her daim kusur bulmaya odaklanmış ebeveynlerin hayata öfkeyle bakan, İsyankar çocukları olur ve bu çocuklar kimi zaman etrafındaki akranlarına karşı kim besleyebilir ve öfke duyabilirler.
Aslında yaptıkları şey tam olarak tecrübe ettikleri ve içselleştirdikleri davranışları ortaya koymaktan başka bir şey değildir. Uzun vadede bu çocukların, kendilerini kötü, yetersiz ve endişeyi hissetmelerine sebep olan ebeveynlik modeli ile başa çıkmak ve kendilerini anne babalarının yüksek beklentilerinden korunmak isterken hasta ve kuruntulu kişilere dönüştüklerine şahit oldum.
( Ayni sayfadan)
"Anne babanız size de bu şekilde davrandıysa bu ebeveynlik modelimi içselleştirmiş olabilir misiniz?"
Çocuklar yaşadıkları şeyleri unutmazlar.
Terapi odaları çoğu zaman, başkalarının çocukken unuttuklarını düşündükleri şeyleri tartışmak ve çözmek isteyen yetişkinlere ev sahipliği yapar!