Bir insanı sevdim o gün.Küçük yaşta masum ve mahzun bir insanı.Bir insanı sevmek insan olmaya yeter miydi? Bilmiyordum ama dost olmaya yeterdi. Ve ben sevmek diye bir şey olduğunu işte o gün anladım.
Beni korkutan şey yol değildi zaten.Yolda olmayı sevdim hep.Hatta yaşamanın kendisi de bir yol değil miydi ?Ama yolda olmanın kötü tarafı,ardında bıraktıklarının acısı ve gittiğin yerde bulacaklarının korkusuydu.Benim içimde olan ikincisi.Ardımda bıraktığım hiçbir şey yok.Ama
vardığım yerde ne bulacağımı bilmiyorum.
“Demek”dedi kendi kendine “evini,vatanını,toprağını,kökünü bırakıp da buraya kadar geldin.İçinde hasret taşırsın demek.Ben de taşırım.Çok ağırdır,bilirim.
Sen köksüzsün,ben öksüzüm…”