“Eskilerin giydiği elbiseler bizimkilerden daha kalın, fakat kalpleri bizimkilerden daha ince idi. Şimdi insanların elbiseleri gayet ince, fakat kalpleri daha kalın.”
Yüzlerin birbirinden gülümsediği fakat düşüncelerin birbirine sırtını döndüğü nice sohbetlerin ardında sırıtan bir gerçek vardı: İnsanın yalnızlığı. İnsan,bu yalnızlığıyla insandı.Her insan, kendi yalnızlığı ile diğerlerinden ayrılıyor,o yalnızlıkla bir kimlik kazanıyordu .İnsanı bütün içinde parça, su içinde zerre kılan bu yalnızlıktan ne ,ne kadar sızarsa ,işte bu kadarı karşısındaki için ipucu oluyor, bütünden haber veriyordu.