Benim, benden kurtarılmaya olan ihtiyacım büyüdüğü zaman içimdeki sesle olam irtibatım artıyor. Onu susturmaya çalışıyorum. Biliyorum... Eğer susturursam başka bir kurtarıcı bulunmayacak kadar benimleyim. çok fazla herkesleyim. Ama herkesten çok benimleyim. Uçurumun sonu gelmiyor. Düşme hissinin verdiği ürpertici heyecan peşinden gidilmeye değer gelmiyor kimi zaman. Ümit varım tüm ümitsizlikler içinde. Var sen düşün. Anlaşılır mı bir gün? Ayıklanır mı zihin kabristanımın pirinç taşları?