Malumdur ki biz birine "iyi" dediğimizde (etkilenme oranları kişiden kişiye değişmek üzere) onu kendimiz ve bu şehadete tanıklık eden herkes için idealize etmiş, örnek göstermiş, rol modeli yapmış oluruz. O halde konu ne benim ne de herhangi bir beşerin kişisel beğenisine bırakılacak kadar basit değildir. İyiliğin bir kıstası olmak zorundadır.
İnsanın yekdiğerine "çok iyi biri" derken, sadece kendine iyi davranılmasını hakikat ölçüsü olarak alması, sizce de hayret verici değil mi? Küçük bir çocukken dahi bana oldukça iyi davranan bir yakınımın başkasına yaptığı haksızlığı görmek içimi burkar, onun sevgi ve ilgisini, benim için utanılacak bir yük haline getirirdi.