Ayşe Devecioğlu
@aysedvcgl
Sorun değil, karanlıkla yüzleşmeyenler hiçbir zaman ışığın değerini bilemez.
Arkada kalanların üzüntüsünü hayal etmek mümkün değil ama hayat insana ölümden daha çok acı çektiriyorsa, hayatlanına son verme kararlarına saygı duymamız gerekmez mi? Toplumumuz yas tutmakta çok kötü. Belki de saygı duymak konusunda başarısızdır. Bazıları, kendi ölümlerini seçenleri günahkâr, başarısız ya da pes etmis ezikler olarak nitelendiriyorlar. Sonuna dek yaşamak gerçekten her koşulda bir başarı mıdır? Hayat denen oyunda gerçek anlamda bir kazanma ya da kaybetme olabilirmis gibi.
Sessizlik, Tanrı’nın dilidir; geri kalan her şey kötü bir çeviridir. Dışarıdaki sessizliğe odaklandığınızda, içinizdeki sessizliği de keşfedersiniz.
Zihniniz siz değilsiniz. Zihin, hayatta kalmak için kullanılan bir araçtır; ancak o sizi kontrol etmeye başladığında, bir araç olmaktan çıkıp efendiniz haline gelir.
Görmezden gelebiliyorum ama kelimeler beni gerçekten yaralıyor.