Ayşegül
@aysegl3
"Belki güneşin gölgesinde kalmıştır
yaşanmayı bekleyen anlar
ve sen gölgeye takılı kalmışsındır
belki de yolunu aydınlatacak güneşe
bakma zamanıdır."
Şu anda okuduğu kitap
Sende Zaloğlu Rüstem kuvveti var diye sesleniyordu kıza,
Bense zavallıyım, biçareyim
Güçlü olan sensin, zayıf olan ben
Çünkü sevda okuyla yaralanmışım.
Şikayet ettiğimi sanma sakın,
Sevgilinin ayakları altında ezilen üzüm gibi,
Lal rengi şaraba dönüştüm ben,
Bu yüzden razıyım ezilmeye.
Arapça eski bir kelimedir. Bildiğin hırs, haris, ihtiras, muhteris sözleri buradan türemiştir. Harese şudur evladım. Develere çöl gemileri derler bilirsin, bu mübarek hayvan üç hafta yemeden içmeden, aç susuz çölde yürür de yürür; o kadar dayanıklıdır yani. Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kanın tadı dikeninkiyle karışınca bu, devenin daha çok hoşuna gider. Böylece yedikçe kanar, kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve. Bunun adı haresedir.
Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.