“insan hiçbir zaman inancını tam olarak yitirmez,” artık inanmaz olmanın, daha önce inancın bulunduğu yerde silinmez bir yara izi bıraktığını düşünmüştü hep.
başkasının kendi yükünü üzerime salması ve benim de o yükü sırtlanıp ev bellemem an meselesi. bu vesileyle kendim dışında herkese yaramış, herkes için bulunmaz nimet iken kendim için ne kaçacak ne de kalacak bir yer olmuştum.