At vuruldu; içim paramparça rüveyda gölgelerin ardına sakladım kusurumu sen orada kayıtsızca gülümsüyor gibisin ben burada damla damla eriyip akıyor yine de, bırakmam yerde gururumu istenmediğim yeri usulca terk ederim hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu mahsun bir derviş gibi boyun büker, giderim…