a.
@aysnrdmrkll
Bilmezler ismin geçince gözlerimin nasıl parladığını
Bir gün denk gelirse gözlerine gözlerim
Dolup taşarsa duygularım belki ben çekinirim sen sarıl bana.
Bir sokakta uzun uzun yürümeye inanıyorum. Sadakatli insanlara. Çıkarsız ilişkilere. Birbirinden medet ummak zorunda hissedilmeyen dostluklara. Çoklu sadakat ve aşk efsanelerine.
Otobüste kitap okumaya ; insanların sesini kısmaya müziğin sesini açmaya...
"Bizim yapmaya çalıştığımız şey kendi kalbimizdeki şarkıyı bulmak, bir çok insan başkalarının şarkılarına alışmış ; dolayısıla kalpleri boş."
Gökkuşağının içinde siyahı armak işte hayat...
"Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku, Aydınlık mevsimiydi, Karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu, hepimiz ya doğruca cennete gidecektik ya da tam öteki yana..."
Yanlızlık...1000Kitap
Sanki uzun mesafeler boyunca yürümüş gibi yorgunuz ama geldiğimiz hiç bir yer yok. Sanki her şeyi çok seviyormuş gibi yapıyoruz ama dünyamız kaskatı, içinde neredeyse hiç sevgi yok. Sanki her düğümün çözümünü biliyormuş gibi konuşuyoruz ama her yaptığımızla, her söylediğimizle düğümler daha da çözülemez hale geliyor. Milyon tane kitap deviriyoruz görünüşte ama o kitaplardan hayata yayılan hiçbir bilgelik yok. Herkes ne kadar doğruluk timsali olduğunu ispat etmenin derdinde, iyi de hayatın fotoğrafına bu kadar eğrilik nereden karışıyor? Sanki aynı derdin dertlisi, aynı yolun yolcusu kocaman kalabalıklarmışız gibi konuşuyoruz; bir küçük kıvılcım yetiyor oysa aramızda koca koca yangınlar çıkartmaya. Aramızdan biri bir diğerine "Yalnız değilsin!" dediğinde, hepimizi üşüten bir yalnızlık rüzgarı esmiyor mu her yanımızda.