Tara Brach’ın dediği gibi: “hayatlarımızdaki en büyük trajedi belki de, özgürlük mümkün olduğu halde yıllarımızı aynı eski kalıpların içinde tutsak kalarak geçirmemiz… İnsanları çekincesizce sevmeyi, sahici olmayı, çevremizdeki güzelliklerin tadını çıkarmayı, dans edip şarkılar söylemeyi isteyebiliriz. Ama biz her günümüzü, hayatımızı eksilten iç sesleri dinleyerek geçiriyoruz. “
“İnsanların hakkınızda neler düşüneceklerini kontrol edemezsiniz. Onun için hiç dert etmeyin. Kendi uydurdukları hayali bir versiyonunuzdan nefret etmek istiyorlarsa, bırakın etsinler. “