Sadist kişi, kendi yalnızlık ve hapsolmuşluk duygularından bir başka kişiyi kendi parçası haline getirerek kurtulmak ister. Kendisine tapan bir başka kişi sayesinde kendini yüceltip abartır.
Mazoşist kişi… İster tanrı ister insan olsun, boyun eğdiği şeyin gücünü abartır. Ben hiçbir şeyim, o her şey, onun parçası olmaktan öte bir değerim yok. Bir parça olarak, ben onun büyüklüğünden, güçlülüğünden, kesinliğinden pay almaktayım. Mazoşist kişinin karar vermesi, bir sorumluluk altına girmesi söz konusu değildir.