Kendini unutan kendini bulur
Aslında aşk bir bedende gelir
Yakar kül eder
Ve geriye O kalır.
İdrak edenler şükreder
İdrak edemeyenler rüzgarın elinde savrulur …
İnsan bilen fark eden anlayan
Yolu tozlu suyu bulanık olan
Gönlünde mihmanı olan
Vicdanı olan
Karşıtı idrakıyla Sezen
Esen rüzgarla yıkılmayan
Asla vazgeçmeyen
İnsanın yüküde derdi de aşkıda büyük üstadım .
İnsan olana insan kalana aşk ola
Issız, sessiz’di
Adını bilmediği bir dürtü uyandırdı
Fark ettirdi kendini
İşte burda evvelli aşk başladı
Aşkların en yücesi
O aşk kendini sonsuz parçalara ayırdı
Her parçasına evveli aşk üfledi
Kendine bir yer arıyordu
Fark edileceği ,sevileceği ,
özleneceği ,
hasret edileceği , dokunulacağı ,sevişebileceği ,
burdayım ,burdayım diyebileceği
Ve buldu
Evveli akıldan nasibini almış tek yer vardı
O’da İNSAN’dı Girdi gönlüne yerleşti
Kimisi dağda, aradı
Kimisi 4duvar arasında ,
Bulmak için sevmek, sevilmek
Nice nice emekler
Uzun uzun yolları gitmek
Rehbere,mürşide ,pire
Baş vurmak gerekiyordu
1000 yıl gidip devri aleme gark olup
Özünü meydana koymak gerekiyordu
Özünü meydana koyanlara AŞK’ı Niyaz olsun.