Tanımlamak istiyorum kendimi,
uzun uzun ve yakından bakılmış
bir resim gibi,
anladığım bir sözcük,
su içtiğim testi,
annemin yüzü,
en korkunç fırtınalarda
beni taşıyabilmiş
bir gemi gibi.
çünkü özellikle böyle gecelerin bağrında,
bir duygu yaşar, sanki ilk kez düşünüyormuş gibi:
uzun zaman dumanlı kalmıştır her şey başının üzerinde,
ama şimdi çekilecektir bütün perdeler geriye,-
ve bilir: Kutlayacaktır artık bir şeyleri.
Yalnızca geceleri insan, kimi zaman gittiği yolu tanır gibi oluyor. Ama sakın bütün yaptığımız, yabancı bir güneşin altında onca zahmetle alınan yoldan geri dönüp hep aynı yere gelmek olmasın?