Kimse sırf haksızlık olsun diye haksızlık etmez; ondan bir fayda, haz ya da onur elde edeceğini düşünür. O halde neden birine, kendisine, bana olduğundan daha düşkün diye kızayım ki? Birisi içindeki saf kötülükten dolayı haksızlık yapıyorsa, ne yapabilirim?
Yakarmak, ağlamak bir reddediş, bir başkaldırmadır. Ama ellerinden bir şey gelmediğini, gidenin geri gelmeyeceğini anlayıp susmak daha korkunçtur. Bu suskunlukta en karanlık düşünceler gelir insanın aklına.