Geceye sığamayan bir sessizlik var odamda. Perdeler hafifçe kımıldıyor, rüzgâr sanki içimdeki fırtınayı taklit ediyor. Masa lambasının solgun ışığı, duvarlarda titreyen gölgeler bırakıyor; tıpkı içimdeki umut gibi zayıf ve ürkek. Saat tik tak ilerliyor ama ben yerimde sayıyorum. Kalbin uzakta, başka bir ritme akortlanmış; ben ise elimde kırık cam parçalarıyla seni bekliyorum. Parmak uçlarım üşüyor, gözlerim yanıyor. İçimden geçen tek cümle boğazıma düğüm oluyor: Sen başkasının filizine çürürken, ben sende kuruyan bir sonbaharım. Her nefes, biraz daha eksiltiyor beni..
Ne sevdadan döndü başım
Ne kaybettim kendimi
Hepsi poz hepsi unutmak içindi halimi
Hayatım karpuz kabuğundan bozma bir tekne mi
Beni rüzgarsız bıraksın