Barış Güneş

Barış Güneş
MEB | Öğretmen
1999
147 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Doktor hastanın çektiği fiziksel acıların dayanılmaz olduğunu söylüyordu ki bu doğruydu, ama ona asıl çektiren manevi acılardı.
Reklam
Hayat gitgite artan acılar demek; artan bir hızla en dibe, en korkunç acılara doğru uçmak demekti. " İşte bende uçuyorum..."
Üç ay önceki haliyle şimdiki halini ve aslında bayır aşağı koştuğunu hatırlamayagörsün, içinde umut diye bir şey kalmıyor, umut adına ne varsa paramparça oluyordu.
Gerasim'in bitişik odaya geçmesini bekledi, sonra kendini bıraktı ve çocuklar gibi ağlamaya başladı. Umarsızlığına, korkunç yalnızlığına, insanların acımasızlığına, Tanrı'nın yokluğuna ağlıyordu.
Hep aynıydı. Kimi zaman ufacık bir umut ışıltısı belirir gibi oluyor, kimi zaman da bir umutsuzluk denizi kudurmaya başlıyordu, ama hep aynıydı: Aynı acı, aynı keder, aynı iç sıkıntısı... Tek başına kalmak dayanılır gibi değildi.
Reklam