sinirden bedenim titrediğinde, üzüntüden midem bulanıp kustuğumda, acılarımın görmezden gelinmesi yüzünden stresin bedenimi ele geçirip, saçlarımın koparak elimde kaldığında, yetersiz hissedip günlerle sessizce ağladığımda, mutsuz olmama rağmen insanların içinde iyi rolünü oynadığımda, bazen bir düşünceye dalarak gittiğim yoldan saptığımda, tüm benliğimden nefret ettiğimde, ölmek istediğimde. söyleyin bana, hanginiz, hanginiz yanımdaydı? baba? sen orada mıydın yoksa sen mi bunlara sebep oldun? anne, peki sen? sen neden sustun? söylesin biriniz, bu hasta ruhumu yetişirken hiç mi acımadı içiniz? haa..unutmuşum. hiçbiriniz bunları kabul etmediniz, değil mi? özür dilerim, hepsi benim suçum..