Üşüyorum, ama sen anılarla sarma beni ve anlat yalnızlığımızı
Bu kent kuşların intiharını umursamıyor artık ve göğsüm buz kesmiş bu üşüten yalnızlıkta
Birlikte çay içtiğimiz sokaklarda yürüdüğümüz o süt mavisi gülüşler güz solgunluğunda şimdi unuttum çoğunun adını çoğu voltalarda yıllardır nasıl da sessiz yaşanıyor gürültüler ortasında Bir daha hiç öpüşmeyecek gülçin o çok sevdiği porselen fincanla çay içmeyecek uzatamayacak saçlarını, sevgilisinin istediği gibi
Gülüşü süt mavisi insanlar vardı / nerdeler şimdi çoğunun adını unuttum çoğunun kimliğinde kazınmış adresler
Nevin canına kıydı geçen gün,
şiir gibi bir kızdı bilirsin
Öner enfarktüs geçirmiş içerde, kesik kesik öksürürdü eskiden
Ayşe ise acemi bir sokak yosması artık