Duygu birliğinin yeniden doğduğu yerde yaşam yeniden başlar...
Hayat hikayeni yazmanın komik tarafı da bu işte. Önceleri tarihleri, zamanları ve isimleri hatırlamaya çalışıyorsun. Sanıyorsun ki hayatın sadece olaylardan ibaret, geriye dönüp baktığında sadece başarılarına ve başarısızlıklarını, gençliğini ve orta yaşlarının önemli tarihlerini hatırlayacağını düşünüyorsun. Ama hiç de öyle değil aslında. Sevgi. Aile. Kahkahalar. Yolun sonuna geldiğimde sadece bunlar kalmış aklımda. Hayatımın çok büyük bir bölümü boyunca elimden geleni yapmadığımı ya da yeterince fazla istemediğimi düşünüp durdum hep. Herhalde aptallığıma bağışlarsınız. Çok gençtim o zamanlar. Çocuklarımın onlarla ve kendimle ne kadar gurur duyduğumu bilmelerini istiyorum. İhtiyacımız olan her şey bizdik aslında; Siz, babanız ve ben. Hayatım boyunca istediğim her şeye sahiptim. Sevgi. Aklımda bir tek bu kalacak. 
Geçmişi değiştiremesem de geleceği inancımla inşa edebilirim. Attığım her adım bir umut, aldığım her nefes yeni bir ihtimaldir.
İhmal ettiğim hayallerimi artık ertelemem, çünkü bugünün emeği yarının mucizesini doğurur.
Küçük bir çaba bile koca bir değişimin kıvılcımı olur ve ben o kıvılcımı inançla mucizeye dönüştürmeye hazırım.
___ /Güven Taşdemir
