Şimdi ne bekliyor, ne ümit ediyordu? Hiç! Fakat insan en kederli zamanlarında bile bir şey bekler ki işte o bekleyiş, bir perdenin arkasına gizlenmiş belirsiz bir ümitten başka bir şey değildir.
Ağlamaya ihtiyacı olup da cesaret edemeyenlerin bir şefkat hitabına karşı bütün elemlerini boşaltmak istiyormuşçasına serbest ağlayışları gibi Saniha da, gözyaşlarını serbestçe akıtmıştı.