İnsan, çoğu zaman içinde bir yerlerin eksik olduğu hissiyle uyanır. Bu, fiziksel bir boşluktan ziyade, ruhun kendine ait bir parçayı başka bir yerde, başka bir zamanda veya başka bir kalpte unutmuş olması gibidir. Bizler, o parçayı ararken aslında kendi iç dünyamızın mimarlarıyız. Ancak bu arayış, çoğu insanın sandığı gibi huzurlu bir yolculuk değil; daha ziyade sessiz bir esarettir.
"Her eksik duygu, bir diğerine tutsaktır; onu tamamlayana kadar!"
Bu cümle, ruhumuzun neden sürekli bir yerlere yetişmeye çalıştığını, neden bazen huzursuz olduğunu en yalın haliyle açıklıyor. Duygularımız serbest değildir. Bir duygu doğduğunda, kendine ait tamamlayıcı parçayı bulana kadar o eksikliğin ağırlığı altında kıvranır. Tıpkı bir kilit ve anahtar gibi; biri diğeri olmadan, kendi potansiyeline kavuşamaz, sadece tutsak kaldığı o eksiklik hissini besler.
Tamamlanmak, aslında bir sona varmak değil, bir hapishanenin kapısını içeriden açmaktır. O parça yerine oturduğunda, artık tutsaklık biter ve insan kendi bütünlüğüne kavuşur. Ancak unutmamak gerekir ki; bu tamamlanma süreci, hayatın bize sunduğu en büyük imtihanlardan biridir. Çünkü bazen eksik olanı ararken, aslında kendimizi tamamlamamız gerektiğini unuturuz.
Hayatın her anı, bizi bu eksik parçalara götüren bir köprü gibidir. Önemli olan, o parçayı bulduğumuzda onu tanıyıp tanımayacağımızdır. Çünkü her eksik duygu, sadece kendi dengesini bulduğunda özgürdür.
Mutluluk ne geçmişteki anılarda saklıydı ne de bilmediğin bir gelecekte. Mutluluk şimdinin kendisiydi ve bazen alabildiğin derin bir nefesti.
Vazgeçmek, tek başına yapılan bir eylem değildir. Karşılıklı bir çaba gerektirir. Bazen biri vazgeçmemek için çabalarken muhattabı aksi için çaba gösterir. Sonuç kaçınılmazdır. Yıpranmamak için gerektiği yerde, zamanda ve gerektiği şekilde hak edenden vazgeçmeyi bilmeli insan.
Eskiden mutluluğun ulaşılması gereken bir duygu olduğunu düşünürdüm. Kendime hedefler oluştururdum ve bu hedeflerin gerçekleşmesiyle birlikte mutlu olacağıma inanırdım. Tahmin etmişsinizdir ki beklediğim o mutluluğu hiçbir zaman bulamadım. Yıllar geçtikçe mutluluğu bir varış noktasında değil de yaşadığım şu anda hissetmem gerektiğini fark ettim.
Mutluluk ne geçmişteki anılarda saklıydı ne de bilmediğin bir gelecekte. Mutluluk şimdinin kendisiydi ve bazen alabildiğin derin bir nefesti.
