"Unutmayalım, bir toplumun felaketi, cahillerin çokluğundan değil; diploması “pekiyi”, ahlakı ve vicdanı “zayıf” olanların yönetici, doktor, mühendis veya anne-baba olduğu gün başlar."
"Bugün yüzü kızaran, utanan, iltifat alınca başını öne eğen bir çocuk gördüğümüzde modern ebeveynler ve toplum ne düşünüyor? "Eyvah! Benim çocuğum çok pasif, çok çekingen. Öz güveni eksik. Bu çocuk hayatta ezilir!" deniyor.
Hemen o çocuğu değiştirmeye, kendilerince "girişken" yapmaya, o utangaçlığını -yani asaletini- söküp atmaya çalışıyoruz."